Ποιες είναι λοιπόν οι ευεργετικές δράσεις μιας συστηματικής σωματικής εξάσκησης;
• Η συστηματική σωματική εξάσκηση μειώνει τον κίνδυνο εκδήλωσης διαβήτη, ψηλής πίεσης και καρδιακών παθήσεων
• Βοηθά στην μείωση της ψηλής αρτηριακής πίεσης σ' αυτούς που έχουν ήδη εκδηλώσει υπέρταση
• Βελτιώνει και υποβοηθά την ψυχολογική κατάσταση, καλυτερεύει την ψυχική διάθεση, μειώνει το άγχος, την ένταση και την κατάθλιψη
• Βοηθά στο να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε υγιή οστά, μυς και αρθρώσεις
• Βοηθά στο να διατηρούμε ένα φυσιολογικό για το ύψος μας βάρος και μειώνει το λίπος του σώματος
• Στους ηλικιωμένους βοηθά στην ανακούφιση από το πρήξιμο των αρθρώσεων και βελτιώνει την κινητικότητα και την ευκαμψία 
Η ΑΣΚΗΣΗ ΜΕ ΤΑ ΒΑΡΗ
Στις ασκήσεις με τα βάρη ο αντικειμενικός σκοπός είναι η μυϊκή αύξηση.
Όπως είδαμε, για να αναρρώσει μια μυϊκή ομάδα πρέπει να τραφεί και να ξεκουραστεί για 72 ώρες και όχι λιγότερο, γιατί θα οδηγηθούμε σε υπερκόπωση. Αυτό σημαίνει πως όταν σχεδιάζουμε το πρόγραμμά μας εκγύμνασης θα πρέπει να προσέχουμε να γυμνάζουμε την ίδια μυϊκή ομάδα σε χρονικές αποστάσεις τουλάχιστον τριών ημερών.
Επομένως, αν θέλω να γυμνάζομαι τέσσερις φορές την εβδομάδα, τότε θα χωρίσω τις μυϊκές ομάδες του σώματός μου σε δύο μέρη Α και Β. Την πρώτη μέρα γυμνάζω τις Α, τη δεύτερη τις Β, την τρίτη δεν γυμνάζομαι, την τέταρτη γυμνάζω πάλι τις Α, την πέμπτη πάλι τις Β και την έκτη και έβδομη δεν γυμνάζομαι. Αυτό θα είναι το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μου. Είναι φανερό ότι μεταξύ δύο διαδοχικών ασκήσεων των ίδιων μυϊκών ομάδων παρεμβάλλονται τρεις πλήρεις ημέρες.
Αν μπορώ να γυμνάζομαι έξι φορές την εβδομάδα, τότε θα χωρίσω τις μυϊκές ομάδες του σώματός μου σε τρεις ομάδες Α, Β, Γ και θα γυμνάζω την κάθε μια κάθε τρεις ημέρες με μια ημέρα ξεκούραση την εβδομάδα.
Η ΑΕΡΟΒΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ
Αντιπροσωπευτικό όργανο για αεροβική άσκηση είναι ο ηλεκτρικός διάδρομος. Κατά την άσκηση πάνω στον διάδρομο ο στόχος μας είναι η καλή φυσική μας κατάσταση μαζί με 1) την εκγύμναση της καρδιάς και 2) το αδυνάτισμα.
1) Η Εκγύμναση της Καρδιάς:
Για να έχουμε θετικά αποτελέσματα στην εκγύμναση της καρδιάς πρέπει να κρατάμε τους παλμούς της πάνω από ένα όριο-στόχο για περισσότερο από είκοσι λεπτά και για 4-5 φορές άσκησης την εβδομάδα. Το όριο-στόχος είναι πάντα ένα ποσοστό του μεγίστου Μ των καρδιακών παλμών για την ηλικία μας Η. Το μέγιστο αυτό Μ για την ηλικία μας Η (σε χρόνια) είναι το Μ = 220 – Η. Επομένως για ένα γυμναζόμενο 50 χρόνων το μέγιστο αυτό είναι Μ = 220 - 50 = 170 και το 65% του μεγίστου του είναι 65% x Μ = 65% x (220 – 50) = 110 παλμοί το λεπτό.
Χατζησταματίου Χρήστος
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΤΡΟΦΗ
ΈΚΘΕΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ
Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου, πηγαίνοντας το πρωί στο σχολείο, ένα «κλαψιάρικο» γαύγισμα μας έκανε να σταματήσουμε και να κοιτάξουμε προς ένα μεγάλο κουτί που ήταν πεταμένο, λίγο πριν από την είσοδο του σχολείου. Αρχικά δειλιάσαμε, στη συνέχεια όμως σκύψαμε για να διαπιστώσουμε τι ακριβώς έκρυβε μέσα του το κουτί.
Ένα κουταβάκι λίγων εβδομάδων μας παρατηρούσε μ’ ένα παρακλητικό βλέμμα. Δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το πάρουμε μαζί μας ( ναι, στο σχολείο). Ευτυχώς, το κουδούνι άργησε να χτυπήσει και έτσι προλάβαμε να του φέρουμε λίγο γάλα και ψωμάκι. Τις ώρες των «μαθημάτων» καθόμασταν μαζί του με βάρδιες, ώσπου τελικά σχολάσαμε. Τότε ήταν που έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα κάναμε με το κουτάβι. Δυστυχώς, κανείς δε θα μπορούσε να το κρατήσει σπίτι του, για ευνόητους λόγους. Τελικά, με τη βοήθεια του τηλεφωνικού καταλόγου, εντοπίσαμε μια οργάνωση πρόθυμη να «υιοθετήσει» την Arja- έτσι ονομάσαμε το κουταβάκι- φτάνει μόνο να την κρατούσαμε μέχρι το βράδυ, που θα έρχονταν να την πάρουν.
Ευτυχώς για την Arja, τα πράγματα εξελίχθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τι γίνεται όμως με τα εκατοντάδες- για να μην πω χιλιάδες- αδέσποτα και, το χειρότερο «πεταμένα» στους δρόμους σκυλιά και γάτες; Είναι ντροπή να ζούμε στον 21ο αιώνα, να έχουμε όσα στερήθηκαν και για όσα πέθαναν άνθρωποι από τις προηγούμενες γενιές και παρόλα αυτά να μην έχουμε λίγη ανθρωπιά μέσα μας! Δε λέω, καλό και το «διακοσμητικό» σκυλάκι (βλ. τσιουάουα) ωστόσο όμως, αν έχουμε τη δυνατότητα να παρέχουμε τα βασικά σε ένα ζώο γιατί να μην υιοθετήσουμε ένα, αν όχι από το δρόμο, από φιλοζωικές οργανώσεις. Γιατί, είναι απλώς τραγικό το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αγοράζουν-επίσης τραγικό το ότι τα ζώα πωλούνται και αγοράζονται(!)- ένα ζώο και μόλις το βαρεθούν (!) το πετάνε κυριολεκτικά στο δρόμο.
Ας μη γίνουμε, λοιπόν, συνένοχοι σε αυτό το φαινόμενο κι ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για τη διευκόλυνση των ζώων. Εξάλλου, αυτό ωφελεί κι εμάς. Είναι γεγονός πως η συμβίωση με τα ζώα όχι μόνο ομορφαίνει τη ζωή μας αλλά, είναι και φάρμακο της ψυχής.
Κ.Μ.
Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008
Αίγυπτος θα πει «Ιθάκη»
Όταν κανείς εγκαταλείψει, έστω και για λίγο, τις φόρμες και τα καλούπια της περιοριστικής του καθημερινότητας, συγκλονίζεται από τα αλλεπάλληλα κύματα ιδεών, εικόνων, ήχων και αισθήσεων κάθε λογής που τρέχουν να τον αγκαλιάσουν. Αυτό ακριβώς, αλλά στον υπέρτατο βαθμό, συνέβη και σ’ εμένα όταν, αφήνοντας πίσω μου τη δεδομένη πραγματικότητα της Ελλάδας, ταξίδεψα στη μυθική Αίγυπτο. Μυθική, γιατί στη φαντασία μου η Αίγυπτος ήταν πάντοτε ένας μύθος, που τον συναντούσα που και που σε κανένα βιβλίο Ιστορίας ή σε κανένα ντοκιμαντέρ. Όμως, κάποτε έρχεται η ώρα της απομυθοποίησης και τότε, είναι σα να γκρεμίζεται ένας ολόκληρος κόσμος και στη θέση του να ορθώνεται ένας εντελώς καινούριος.
Η Αίγυπτος θα περίμενε κανείς πως είναι μία χώρα εσωστρεφής, κλεισμένη στον εαυτό της, όπως άλλωστε και κάθε ισλαμική χώρα. Όμως, διαπιστώνει με έκπληξη κανείς πως αυτό που αναζητούν περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο οι άνθρωποι εκεί είναι η επικοινωνία. Αυτό μαρτυρούν οι πολυάριθμες δορυφορικές κεραίες στις ταράτσες και τα μπαλκόνια όλων των σπιτιών, που στην πλειοψηφία τους είναι ασοβάτιστα και ημιτελή. Αν και φτωχοί, οι ένοικοι αυτών των άθλιων σπιτιών, των στοιβαγμένων σε τεράστιες πολυκατοικίες ή των διάσπαρτων στα όρια των πόλεων με την έρημο, δεν μπορούν να αισθάνονται την ανάσα της εξουσίας πάνω τους και μέσω των ελάχιστων κρατικών καναλιών, που επιτρέπεται μόνο να εκπέμπονται στην Αίγυπτο.
Οι κάτοικοι είναι κυρίως αγρότες, άνθρωποι χαροκαμένοι, που ολόκληρη τη ζωή τους παλεύουν με τον ήλιο, τη ζέστη και τις απαξιωτικές συνθήκες δουλειάς. Ένιωσα αφάνταστη ντροπή τη στιγμή, που έπιασα τον εαυτό μου να χαζεύει αμέριμνα μέσα από τη δροσιά και την άνεση του μικρού λεωφορείου που μας μετέφερε, τους Ανθρώπους με τις άσπρες κελεμπίες, που καλλιεργούσαν τα μικρά τους χωράφια με τα ίδια τους τα χέρια μέσα στο καμίνι του μεσημεριού. Κι όλος αυτός ο μόχθος χαμένος, γιατί όπως μας πληροφόρησε ο ξεναγός, οι τιμές πώλησης των αγροτικών προϊόντων είναι εξευτελιστικά μικρές. Σκέτη εκμετάλλευση…
Οι Αιγύπτιοι, όμως, είναι ένας λαός ιδιαίτερα ανθρώπινος, φιλικός και προσπελάσιμος. Άνθρωποι που προχωρούν στο δρόμο και χαιρετιούνται με θερμές αγκαλιές και φιλιά, με ζωηρά μάτια και ενέργεια, γυναίκες και κοπέλες που στέκονται για λίγο και συζητούν, πατεράδες που κρατούν από το χέρι τα παιδιά τους και τα πάνε βόλτα. Ο δρόμος και η αγορά σφύζουν από ζωή και ενεργητικότητα, από ειλικρίνεια και αγαθότητα. Κανείς δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο, ότι νιώθει κάτι διαφορετικό από αυτό που δείχνει. Όλα φαίνονται τόσο καθαρά και απλά.
Ακόμα θυμάμαι πόσο απλά με πλησίασε ένα παιδάκι, καθώς προσπαθούσα να απαθανατίσω όλη αυτή την ενεργητικότητα του Καΐρου με τη φωτογραφική μου μηχανή, και μου πόζαρε για μια φωτογραφία. Ίσως να του έκανε εντύπωση η φωτογραφική μηχανή, ίσως να μην είχε την ευκαιρία πολλές φορές στη ζωή του να βγει φωτογραφία, γιατί φαινόταν πως ήταν κι εκείνο ένοικος ενός από τα άθλια εκείνα σπίτια. Δεν μπόρεσα, όμως, να το ρωτήσω τίποτα. Δεν καταλάβαινε αγγλικά και οι αριθμοί, που μόνο κατάφερα να μάθω στα αραβικά, προς μεγάλη μου έκπληξη δε μπορούσαν να με βοηθήσουν σε αυτή την περίπτωση.
Παρ’ όλα αυτά, σε κάθε βήμα που έκανα αισθανόμουν και πιο έντονο τον αναστεναγμό αυτών των ανθρώπων, κι ας μην καταλάβαινα τη γλώσσα τους. Ως τότε ήξερα πως οι άνθρωποι αγωνίζονται για καλύτερο μισθό, αποτελεσματικότερη εκπαίδευση, πιο οργανωμένο νοσοκομειακό σύστημα, δικαιότερο φορολογικό σύστημα, για πράγματα ήδη δεδομένα. Τώρα, περνούσαν από μπροστά μου, η μία μετά την άλλη, οι εικόνες ανθρώπων που αγωνίζονταν απλώς για τα «δεδομένα». Ένιωσα ένοχη, μα τι μπορούσα να κάνω; Ευτυχώς, το «όραμα της νεότητας» δεν με εγκατέλειψε για πολύ. 
Τη μεγαλύτερη συγκίνηση σε όλο το ταξίδι την ένιωσα την ημέρα της εκδρομής στη Αλεξάνδρεια. Κάιρο- Αλεξάνδρεια περίπου τρεις ώρες μέσω του δρόμου που κατασκεύασε ο μεγάλος αιγυπτιώτης ευεργέτης της Κομοτηνής, Νέστορας Τσανακλής. Στο τέλος μιας υπέροχης διαδρομής περιμένει τον επισκέπτη, ακριβώς στην είσοδο της πόλης, μια απρόσμενη επιγραφή: «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ». Ένιωσα πως ήταν κάτι σαν προειδοποίηση: «Επισκέπτη, πρόσεχε, γιατί πατάς σε ιερά χώματα».
Πράγματι, πέρα από αυτή την ελληνική επιγραφή εκτεινόταν ένας άλλος κόσμος, ελληνικός. Ήταν η πόλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το άγαλμα του οποίου δέσποζε απέναντι από το λιμάνι, ατενίζοντας την αγαπημένη του Μακεδονία προς το Βορρά, πέρα από τον ορίζοντα. Ήταν η «Πόλις» του Μεγάλου Αλεξανδρινού Ποιητή, το σπίτι του οποίου βρισκόταν μέσα σε ένα στενό με μία απλή πινακίδα στην είσοδο- ταιριαστή της λιτότητας που τον χαρακτήριζε- να μαρτυράει πως ήταν δικό του. Εκεί βρισκόταν και το Πατριαρχείο, που μεταδίδει το φως της ορθοδοξίας σε όλο το Νότο, μονάχο του μέσα σε ένα δάσος από μιναρέδες. Εκείνη τη στιγμή συμμερίστηκα όσο ποτέ άλλοτε αυτό που ισχυριζόταν ο Κ.Π. Καβάφης: «Εγώ δεν είμαι Έλληνας, αλλά Ελληνικός».
Έτσι, γεμάτη εμπειρίες επέστρεψα πίσω στην Ελλάδα συνειδητοποιώντας πόσο ευτυχισμένοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι εδώ, αν πάψουν να μεμψιμοιρούν και να διαμαρτύρονται συνεχώς, αν αντιπαραθέτουν τους εαυτούς τους όχι μόνο απέναντι στους ‘’καλύτερους’’, αλλά και απέναντι στους λιγότερο ‘’καλούς’’, αν είναι ευγνώμονες για τη ζωή και ό,τι αυτή τους έχει χαρίσει. Μόνο με αυτή την αφετηρία θα μπορέσουν να διεκδικήσουν- και γιατί όχι, να κατακτήσουν- το ‘’βέλτιστο’’.
Υ.Γ. : Έπειτα από προσωπική επιλογή, παρέθεσα στο παρόν κείμενο αποκλειστικά και μόνο σκέψεις και συναισθήματα που γέννησε το συγκεκριμένο ταξίδι κι όχι τις δυσκολίες ή τις απογοητεύσεις που αναμφίβολα υπήρξαν. Έτσι, θα παραμείνει στη μνήμη ως μια γλυκιά ανάμνηση…
Ε .Τ.
ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Πανελλήνιος θρήνος για την Πελοπόννησο τον Αύγουστο. Στις 28 Αυγούστου 2007 πύρινες γλώσσες της φωτιάς κατάφεραν να καταστρέψουν τα πάντα στο πέρασμα τους. Η Ηλεία δεν θα είναι πια όπως την ξέραμε. Ο Κρόνιος Λόφος της Ολυμπίας έγινε παρανάλωμα του πυρός. Μόνο τα κτίσματα διασώθηκαν και αυτά τραυματισμένα. Η φωτιά έφτασε μέχρι την Ιερά Άλτη, κατέφαγε ό,τι χόρτο υπήρχε στον περιβάλλοντα χώρο....
Μεγάλο πλήγμα δέχθηκαν και κατοικημένες περιοχές. Υπήρξαν και 62 νεκροί. Πολλοί τραυματίες.. Ανάμεσά τους και μικρά παιδιά.. Χάθηκαν περιουσίες,σπίτια,ζώα.. Αλλόφρονες έτρεχαν οι άνθρωποι να σώσουν ό,τι μπορούσαν… Αλλά τι πρώτα; Τι να σώσουν; Τα παιδιά τους,τα σπίτια τους ή τα ζώα τους; Ηρωικά πάλεψαν απέναντι στη φωτιά,δίνοντας ακόμη και τη ζωή τους…
Συνολικά οι ζημιές τεράστιες.. Σύμφωνα λοιπόν με την περιβαλλοντική οργάνωση, οι συνολικές καμένες εκτάσεις της Πελοποννήσου φτάνουν τα 1.772.654 στρέμματα, εκ των οποίων 55% (975.180) ήταν δάση και φυσικές εκτάσεις, 41% (781.043) γεωργικές καλλιέργειες και 1% (16.432) τεχνητές επιφάνειες (οικισμοί, δρόμοι, γήπεδα, κλπ). Από αυτά, περισσότερα από 300.000 στρέμματα βρίσκονται σε προστατευόμενες φυσικές περιοχές του δικτύου Natura 2000. Οι περιοχές με ιδιαίτερα οικολογική αξία που επλήγησαν σοβαρά από τις πυρκαγιές είναι οι εξής:
1. Δάσος και λίμνη Καΐάφα: Κάηκαν 7.577 στρέμματα (22,5% της προστατευόμενης περιοχής)
2. Ολυμπία: Κάηκαν 670 στρέμματα (21,3% της προστατευόμενης περιοχής)
3. Οροπέδιο Φολόης: Κάηκαν 29.943 στρέμματα (30,7% της προστατευόμενης περιοχής)
4. Όρος Ταΰγετος: Κάηκαν 86.542 στρέμματα (16,3% της προστατευόμενης περιοχής)
5. Όρος Πάρνωνας: Κάηκαν 45.066 στρέμματα (8,1% της προστατευόμενης περιοχής)
6. Όρη Μπαρμπάς και Κλωκός, Φαράγγι Σελινούντα: Κάηκαν 30.476 στρέμματα (50,4% της προστατευόμενης περιοχής)
7. Φαράγγι Βουραϊκού: Κάηκαν 6.362 στρέμματα (29,2% της προστατευόμενης περιοχής)
Όσον αφορά την πανίδα, σημαντικό πλήγμα δέχτηκαν οι βιότοποι του τσακαλιού (Canis aureus), 4 από τα 5 ενδημικά είδη σαύρας του Ταΰγετου και του Πάρνωνα, οι χερσαίες χελώνες, οι σκαντζόχοιροι αλλά και πολλά άλλα ζώα, η καταγραφή των οποίων είναι δύσκολο να γίνει με ακρίβεια. Η δυνατότητα ανάκαμψης των οικοσυστημάτων και των ειδών είναι απόλυτα συνυφασμένη με την αποτελεσματική προστασία των εκτάσεων αυτών από οποιαδήποτε αλλαγή χρήσης γης.
Ας ελπίσουμε να μην ξαναγίνουν τέτοιες καταστροφές ποτέ ξανά. Είναι οδυνηρό η φύση και οι ζωές πολλών ανθρώπων και ζώων να χάνονται τόσο άδικα. Πρέπει να σεβαστούμε ό,τι η φύση δημιούργησε και να το προστατεύουμε.
Μαζική ήταν η ανταπόκριση των Ροδοπαίων πολιτών, εκπροσώπων συλλόγων, σωματείων και φορέων από την τοπική αυτοδιοίκηση, στο κάλεσμα του νομάρχη Ροδόπης Άρη Γιαννακίδη, για να συζητηθεί πώς μπορεί να συμβάλλει ο νομός στην εθνική τραγωδία που έπληξε περιοχές της νότιας Ελλάδας.
Στην συνάντηση που πραγματοποιήθηκε αποφασίστηκε ομόφωνα όλοι οι κάτοικοι του νομού που έχουν ευαισθησία να συνεισφέρουν με τις μικρές ή μεγάλες δυνατότητές τους σε έναν και μόνο τραπεζικό λογαριασμό προκειμένου με τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν να γίνει άμεσα, σε χρόνο όχι μεγαλύτερο των 2 μηνών, ένα εκπαιδευτικό κτίριο, σχολείο ή παιδικός σταθμός, που θα υποδειχθεί από την αυτοδιοίκηση των πυρόπληκτων περιοχών. Ο έλεγχος και η διαχείριση των ποσών που θα κατατέθηκαν έγινε από επιτροπή στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωπος της μητρόπολης, ο νομάρχης Ροδόπης, ο δήμαρχος Κομοτηνής και οι πρόεδροι των Επιμελητηρίων. Η απόφαση για τον κοινό λογαριασμό πάρθηκε παρουσία των προέδρων των επιμελητηρίων, εκπρόσωπων της μητρόπολης, εθελοντικών οργανώσεων, πολιτιστικών συλλόγων, συνδικαλιστικών σωματείων, εκπρόσωπων δήμων και κοινοτήτων αλλά και απλών πολιτών, που έθεσαν τους δικούς τους προβληματισμούς αλλά και τις δικές τους προτάσεις για το πώς μπορούν να βοηθήσουν.
Ας ελπίσουμε να μην ξανασυμβεί τέτοια τραγωδία. Είναι άδικο οι άνθρωποι να βιώνουν την μανία της φύσης. Αν το περιβάλλον προστατευθεί σε προστατεύει αλλιώς σε εκδικείται.
Καρυώτου Νατάσα Γ΄1
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ… ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ
Όπως είναι γνωστό, το 2ο Λύκειο Κομοτηνής διαθέτει έναν από τους πιο μεγάλους χώρους που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για διάφορες κατασκευές όπως ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ή ένα γυμναστήριο.
Αρχικά, ας μιλήσουμε για την αυλή του σχολείου μας. Στην αυλή μας υπάρχει ένα γήπεδο basket και ένα γήπεδο volley τα οποία έχουν σε κάποιο βαθμό αξιοποιηθεί. Υπάρχει όμως και ένας μεγάλος χώρος ο οποίος από εκεί που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή ενός γυμναστηρίου ή ενός γηπέδου ποδοσφαίρου χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα των καθηγητών. Βέβαια, έγινε μια προσπάθεια από τον γυμναστή του σχολείου μας κ. Χατζόπουλο, ο οποίος με χρήματα του σχολείου αγόρασε εστίες ποδοσφαίρου ούτε αυτές όμως τοποθετήθηκαν ακόμη.
Τέλος, υπάρχει και μια βιβλιοθήκη στο σχολείο με πολλά βιβλία, η οποία δυστυχώς έχει γίνει τάξη για βολευτεί ένα τμήμα κατεύθυνσης της Γ λυκείου. Η βιβλιοθήκη έχει καλυφθεί με προστατευτικά για τις ανάγκες της τάξης και έτσι δεν μπορούν οι μαθητές να έχουν πρόσβαση στα βιβλία τα οποία θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν σε κάποιες εργασίες τους.
Συνοψίζοντας , το σχολείο μας θα μπορούσε να έχει πολλά οφέλη από την αξιοποίηση των χώρων του που θα το έκαναν πιο σύγχρονο και πιο αποτελεσματικό από άλλα σχολεία του νομού μας.
Κώστας Σταυρούλης
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
Όλοι δικαιούνται μια «Ευρώπη»
Όλοι δικαιούνται μια «Ευρώπη» της Τακά Ευδοξίας (Γ5)
Έπειτα από την πάροδο πολλών αιώνων κατά τη διάρκεια των οποίων πολλές φιλόδοξες προσωπικότητες (Μέγας Αλέξανδρος, Κάρολος ο Μέγας, Ναπολέων, Χίτλερ) οραματίστηκαν, σαφώς ή απροσδιορίστως, μία «Ενωμένη Ευρώπη», αλλά καμία δεν κατάφερε να την πραγματοποιήσει, είτε λόγω της χρήσης λάθος μεθόδων (πόλεμος, εξαναγκασμός), είτε λόγω λανθασμένων στόχων και προσανατολισμών, μπορούμε πια να κάνουμε λόγο για αυτήν την «Ενωμένη Ευρώπη». Διότι, στη σύγχρονη εποχή η προσπάθεια αυτή θεμελιώνεται στη θέληση των ίδιων των Ευρωπαϊκών Λαών να συνεργαστούν και να προσπαθήσουν από κοινού για την πραγμάτωση του μεγαλεπήβολου αυτού σχεδίου. Έτσι, το 1953 το Ευρωπαϊκό Εγχείρημα έκανε τα πρώτα ελπιδοφόρα βήματα του και έφτασε ως τις μέρες μας έχοντας να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις και να λύσει καινούρια προβλήματα. Άλλωστε, από την αρχή ήταν ξεκάθαρο πως πολύ περισσότερο επρόκειτο για μια ουτοπία, παρά για κάτι εφικτό- ισχυρισμός που, ευτυχώς, η ως τώρα πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει διαψεύσει.
Ένα από τα φλέγοντα ζητήματα, λοιπόν, που απασχολεί και προβληματίζει εντόνως την Κοινότητα είναι η συνεχόμενη διεύρυνσή της. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί ότι η διεύρυνση αυτή ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη των στόχων, που ξεκαθαρίστηκαν ήδη από την αρχή της γέννησης της «Ενωμένης Ευρώπης». Η επίτευξη και διασφάλιση της ειρήνης και του δημοκρατικού πολιτεύματος στο ευρωπαϊκό έδαφος, η οικονομική συνεργασία και η ελεύθερη ανάπτυξη του εμπορίου μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, η διασφάλιση του μοναδικού και ιδιαίτερου ευρωπαϊκού πολιτισμού, η αντιμετώπιση προβλημάτων διεθνούς εμβέλειας, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, η παράνομη διακίνηση όπλων, ναρκωτικών και ανθρώπων κ.α., είναι όλα κοινοί ευρωπαϊκοί στόχοι που απαιτούν συλλογική αντιμετώπιση από μεριάς Ευρωπαϊκών Κρατών. Με αυτόν τον τρόπο, δεν ήταν δυνατόν η αρχική Οικονομική Κοινότητα των έξι να παραμείνει κλειστή και να περιορίσει τη δραστηριότητα της μεταξύ μόνο των κρατών αυτών, καθώς τότε δε θα είχε νόημα να γίνεται λόγος για «Ευρωπαϊκό Όραμα», αφού θα επρόκειτο απλώς για μια ομάδα συνεταιρισμένων σε οικονομικό μόνο επίπεδο χωρών.
Έτσι, ακολούθησε μία σειρά διαδοχικών διευρύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. ώσπου σήμερα περιλαμβάνει 27 μέλη-κράτη και βρίσκεται σε φάση διαπραγματεύσεων με άλλα τρία κράτη προς ένταξη (Τουρκία, Π.Γ.Δ.Μ., Κροατία). Όμως, όλες αυτές οι διευρύνσεις δημιούργησαν αρκετά προβλήματα στην Κοινότητα. Αυτά κυρίως έχουν να κάνουν με τη διακυβέρνηση μιας όλο και μεγαλύτερης σε έκταση και πληθυσμό «αυτοκρατορίας»- αν μου επιτρέπεται η χρήση αυτού του όρου- στην οποία τα ετερόκλητα στοιχεία του πολιτισμού κάθε λαού γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συμβιβαστούν, καθώς αυτά πολλαπλασιάζονται με τις συνεχείς διευρύνσεις. Υπάρχει, λοιπόν, ο προβληματισμός, αν τελικά μπορούν οι Ευρωπαίοι να συνθέσουν τους επιμέρους εθνικούς χαρακτήρες τους σε μία σύνθεση πολύχρωμη και η διαφορετικότητά τους να είναι αυτή που θα τους ενώσει.
Όσον αφορά στο πρώτο σκέλος του προβληματισμού, ένα γενικότερο πρόβλημα που αναδύεται εντονότερο με τις διαδοχικές διευρύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το δημοκρατικό έλλειμμα που πλήττει εξαρχής τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Αυτό εστιάζεται κυρίως στο γεγονός ότι ο Ευρωπαίος Πολίτης πολύ λίγο έχει λόγο για τις αποφάσεις που λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο και αφορούν και τον ίδιο και στο ότι σπάνια έως ποτέ ενημερώνεται για αυτές. Τα κέντρα εξουσίας και λήψης αποφάσεων είναι γεγονός πως βρίσκονται πολύ μακριά από αυτόν και επιπλέον, η ουσιαστική διακυβέρνηση αυτού του καραβιού που ονομάζεται «Ευρώπη» γίνεται από μία ομάδα τεχνοκρατών, που είναι αδύνατον να γνωρίζουν τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες του, αφού δεν υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ αυτού και της ομάδας, με αποτέλεσμα η διακυβέρνηση να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί «τυφλή».Είναι, λοιπόν, φανερό πως η κατάσταση χειροτερεύει όσο τα κράτη-μέλη της Ένωσης αυξάνονται και μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ Πολίτη και εξουσίας.
Προχωρώντας στο δεύτερο σκέλος του παραπάνω προβληματισμού, θα αναφερθώ σε ένα χαρακτηριστικό γεγονός: πριν λίγο καιρό γίναμε όλοι μάρτυρες της κατηγορηματικής απόρριψης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος από τους Γάλλους. Μία από τις αιτιάσεις της απόρριψης αυτής που διατυπώθηκαν ήταν η έντονη αντίδραση των Γάλλων στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και γενικότερα στην επικείμενη διεύρυνση της. Προσωπικά, βλέπω δύο λόγους, γιατί θα μπορούσε κανείς να εναντιωθεί στην ένταξη της Τουρκίας στην Ενωμένη Ευρώπη, έναν ιδεολογικό και έναν πιο πρακτικό και ίσως πιο ρεαλιστικό. Συλλογιζόμενος κανείς τους τρεις πυλώνες της Ένωσης, δηλαδή τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, το ρωμαϊκό δίκαιο και τον Χριστιανισμό, εύκολα διαπιστώνει ότι η Τουρκία, μία αμιγώς ισλαμική χώρα που δεν παύει να διατηρεί το νόμο της Σαρίας σε πτυχές του δημόσιου βίου, δεν έχει θέση σε μία Ένωση Εθνών με κοινές πολιτισμικές ρίζες και ιστορικές διαδρομές. Από την άλλη μεριά, η Τουρκία θεωρείται δάχτυλος των ΗΠΑ στα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μια ενδεχόμενη ένταξή της σε αυτήν θα έδινε τη δυνατότητα στους οικονομικούς κατά βάση ανταγωνιστές των Ευρωπαίων να τους ελέγχουν και να τους περιορίζουν με αποτέλεσμα η ανεξαρτησία και αυτοδυναμία της Ένωσης να εξανεμιστεί μαζί με κάθε όραμα.
Όμως, το αν η Τουρκία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή όχι πρέπει να προβληματίζει περισσότερο τις ενδιαφερόμενες χώρες, που καλούνται να ανταποκριθούν σε κάποια πολύ συγκεκριμένα κριτήρια, κι όχι τόσο την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, που παραμερίζει την εσωστρέφεια και προτάσσει την ανοχή και το πνεύμα συνεργασίας για την επίτευξη σταθερών και υγειών σχέσεων μαζί τους. Επομένως, αν και φαινομενικά η επικοινωνία, ο διάλογος και ο συμβιβασμός φαντάζουν ένα απίθανο μελλοντικό σενάριο σε μία συνεχώς διευρυνόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι η εφαρμογή κατάλληλης πολιτικής από μέρους της Κοινότητας μπορεί να προσελκύσει όλους εκείνους που επιθυμούν και είναι ικανοί να συμμεριστούν τα οράματα και τους στόχους της, ενώ συγχρόνως να απωθήσει εκείνους που επιθυμούν να τη βλάψουν ή να την εκμεταλλευτούν για το ατομικό τους συμφέρον. Ωστόσο, βέβαια, αυτό προϋποθέτει πρώτα η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει μία ενδοσκόπηση ιεραρχώντας τις αξίες και τους στόχους της, που σήμερα φαίνεται να έχουν χαθεί λίγο, και ξεκαθαρίζοντας πως δεν ικανοποιεί στενά εθνικά συμφέροντα, αλλά ένα κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον, ώστε όλα τα κράτη-μέλη αποσκοπώντας σε αυτό ακριβώς να ακολουθούν μία ενιαία πολιτική στα διάφορα ζητήματα που προκύπτουν.
Εξετάζοντας κανείς τη διεύρυνση από τη θετική της πλευρά, σίγουρα έχει αρκετά σημεία να επισημάνει. Πρώτα-πρώτα, έχει αποδειχθεί και εμπράκτως το πόσο μπορεί να ωφελήσει μία χώρα σε εθνικό επίπεδο η ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για παράδειγμα, η Ελλάδα, που την περίοδο της ένταξής της ήταν διαλυμένη σε πολιτικό, κοινωνικό και κυρίως οικονομικό επίπεδο μετά από αλλεπάλληλες διαδοχικές συμφορές (Κατοχή του 1940, Εμφύλιος και Δικτατορία) απέκτησε έναν ανεκτίμητο συμπαραστάτη, σύμμαχο και ευεργέτη στην πορεία της προς την αποτελμάτωση στην οποία είχε περιέλθει, χωρίς βέβαια η ίδια να δείξει αχαριστία παίζοντας το ρόλο του ευεργετημένου που αποχωρεί μετά τη λήξη της ευεργεσίας. Αντιθέτως, αξιοποιώντας τις οικονομικές επιχορηγήσεις, αλλά και ακολουθώντας την γενικότερη πολιτική της Ένωσης σε τομείς όπως το περιβάλλον, η εκπαίδευση, η οικονομία, έφτασε σήμερα σε ένα αρκετά ικανοποιητικό επίπεδο ανάπτυξης, ώστε να μπορεί πλέον και η ίδια να συμβάλλει στον εκσυγχρονισμό των νεότερων μελών, που χρειάζονται την υποστήριξη της Ένωσης.
Το κίνητρο της αλληλοβοήθειας και αλληλοϋποστήριξης μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πέρα για πέρα σαφές ˙ πρόκειται για το στόχο της «Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης», σε οικονομικό, αλλά κυρίως σε πολιτικό επίπεδο. Η πραγματική ολοκλήρωση δεν μπορεί να επέλθει αν όλα τα μέλη της Κοινότητας δεν είναι ισότιμα, δεν κινούνται στο ίδιο επίπεδο και δε χαρακτηρίζονται από ομοψυχία και πνεύμα αλληλεγγύης. Είναι αναγκαίο, λοιπόν, οι σχέσεις μεταξύ τους να είναι σχέσεις αδελφών, που ανά πάσα στιγμή είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους ο ένας για τον άλλον. Γι’ αυτό, τα κράτη- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποποιούνται κάθε προσωπικό συμφέρον και δε διστάζουν να συμβάλλουν αποφασιστικά στην πρόοδο και ανάπτυξη των λιγότερο οικονομικά και τεχνολογικά αναπτυγμένων μελών. Όλα αυτά, όμως, ας σημειωθεί ότι συμβαίνουν με απόλυτο σεβασμό προς την ιδιαιτερότητα, την παράδοση και την ιστορία κάθε χώρας, χωρίς τάσεις επικυριαρχικές των ισχυρότερων προς τα λιγότερα ισχυρά μέλη της Ένωσης.
Ωστόσο, παράλληλα με την ενίσχυση της οικονομίας, των εκδημοκρατισμό των θεσμών, τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που επιτυγχάνονται στα πλαίσια των ίδιων των κρατών- μελών, κάθε διεύρυνση έχει και μία άλλη ουσιαστική σημασία ˙ η ένταξη μίας χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδόν αυτόματα συνεπάγεται την εκμηδένιση κάθε πιθανότητας να ξεσπάσουν ταραχές, φιλονικίες ή ακόμη και συγκρούσεις, είτε μεταξύ αυτής και των υπόλοιπων μελών, είτε μεταξύ αυτής και κάποιας άλλης χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό, γιατί ο μοναδικός τρόπος επίλυσης των διαφορών σύμφωνα με τις αρχές της Ένωσης είναι ο διάλογος, αλλά και γιατί η πίεση που μπορεί να ασκήσει μία Ένωση χωρών με διεθνές κύρος και δύναμη μπορεί να είναι καταλυτικής σημασίας για την αποφυγή μέχρι και αιματηρών επεισοδίων.
Αυτή η διασφάλιση της ειρήνης, που υπόσχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκτά ιδιαίτερη σημασία τόσο για μία ενδεχόμενη ένταξη της Τουρκίας, όσο και για μία ενδεχόμενη ένταξη κι άλλων Βαλκανικών κρατών, όπως η Κροατία ή η Π.Γ.Δ.Μ. Στην πρώτη περίπτωση, μέσω της Τουρκίας η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει τη δυνατότητα προσέγγισης με την ταραγμένη περιοχή της Μέσης Ανατολής και να διαδραματίσει ρόλο σταθεροποιητικού παράγοντα στην περιοχή, ενώ παράλληλα θα καταρριφθούν οι θρησκευτικοί φανατισμοί που εδώ και αιώνες χωρίζουν τη Δύση από την Ανατολή. Την ίδια στιγμή οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, που πάντοτε ήταν εύθραυστες και που ευτυχώς σήμερα χαρακτηρίζονται από ένα ικανοποιητικό επίπεδο συνεργασίας και διαβουλεύσεων για διάφορα ζητήματα, θα πάψουν να διέπονται από το κακώς διαιωνιζόμενο πνεύμα εμπάθειας και ανταγωνισμού. Στη δεύτερη περίπτωση, είναι φανερή η μεγάλη συμβολή που μπορεί να έχει η Ένωση στη διατήρηση της ευημερίας, της ειρήνης και της ασφάλειας στη Βαλκανική Χερσόνησο, που επίσης υπήρξε έφορο πεδίο συγκρούσεων για αρκετά χρόνια. Ιδίως την περίοδο αυτή, που πολλές και ραγδαίες μεταβολές φαίνεται να λαμβάνουν χώρα στη συγκεκριμένη περιοχή, κρίνεται αναγκαία η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να εξισορροπήσει τις καταστάσεις.
Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει απαριθμώντας τα οφέλη και τις αρνητικές επιπτώσεις της διεύρυνσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, αυτά είναι αρκετά κατά τη γνώμη μου, ώστε ο προβληματισμός να μετατοπιστεί σε ένα άλλο συγγενές ζήτημα, με το οποίο και θα κλείσω. Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις οδήγησαν σε αύξηση του αριθμού των Ευρωπαίων Πολιτών. Όμως, πολλοί- μαζί με αυτούς κι εγώ- αμφιβάλλουν για αυτό στο εξής σημείο: ο «Ευρωπαίος Πολίτης» αποτελεί απλώς έναν τίτλο ή ένα βίωμα, που το κουβαλούνε όλοι μέσα στην ψυχή και στο μυαλό τους; Εδώ το πρόβλημα εντοπίζεται σε ατομικό κι όχι σε κρατικό επίπεδο και γι’ αυτό είναι και πιο κρίσιμο. Γιατί, όσο μεγάλη κι αν είναι η θέληση των πολιτικών αρχηγών των Ευρωπαϊκών Κρατών για την ενοποίηση των Λαών της Ευρώπης, αν αυτή η επιθυμία δεν εκφράζει τους ίδιους τους πολίτες, αν δεν πηγάζει από αυτούς τους ίδιους, τότε σε καμία περίπτωση δε θα μπορέσει να φτάσει το στόχο της και θα παραμείνει στην ιστορία ως άλλη μία αποτυχημένη προσπάθεια πραγματοποίησης του οράματος της «Ενωμένης Ευρώπης».
Είναι, λοιπόν, πολλές οι προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο παρόν και ακόμη περισσότερες αυτές που θα κληθεί να αντιμετωπίσει στο μέλλον. Αν και δεν είναι σίγουρο που θα οδηγήσει αυτή η αισιόδοξη και ελπιδοφόρα διαδρομή που έχει ακολουθήσει ως τώρα, ας είμαστε σίγουροι για το γεγονός πως δεν πρόκειται να παραδοθεί αμαχητί. Ας με συγχωρέσετε που χρησιμοποιώ ορολογία που καθόλου δεν ταιριάζει στις αρχές και τις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης, αλλά ταιριάζει απόλυτα στην αγωνιστικότητα και στην αποφασιστικότητα της να πραγματοποιήσει επιτέλους αυτήν την ανεπανάληπτη ουτοπία.
Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007
Μιλώντας για την επταήμερη
Πριν ξεκινήσω να γράψω το οτιδήποτε, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το σκοπό του συγκεκριμένου άρθρου: δεν πρόκειται για κάποιο είδος δημοσκόπησης ούτε επιδιώκει να καταλήξει στο τι είναι σωστό ή λάθος. Σκοπός του είναι να παρουσιάσει τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν για την πολυπόθητη για τους τελειόφοιτους μαθητές εκδρομή. Σίγουρα οι απόψεις για το θέμα της εφταήμερης εκδρομής δεν είναι μόνο αυτές. Ίσως ανάμεσα τους βρείτε κάποια που σας εκφράζει ίσως και όχι. Πρόθεση μου ήταν να παρουσιαστούν όσο το δυνατό περισσότερες διαφορετικές απόψεις ατόμων ,οι οποίοι αντιπροσωπεύουν έναν ευρύτερο κύκλο μαθητών όπως για παράδειγμα οι εκλεγμένοι μαθητές των μαθητικών κοινοτήτων.
Και για να ξεκινήσουμε ιεραρχικά, ιδού η άποψη του διευθυντή του σχολείου μας κ.Ιωαννίδη: « Η Ρόδος ίσως δεν πρέπει να προτιμηθεί φέτος από τους μαθητές διότι δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος σκοπός. Οι μαθητές επισκεπτόμενοι την Ρόδο γνωρίζουν απλώς την προσφερόμενη ‘φθηνή’ διασκέδαση.» . Συνεχίζει προτείνοντας στους μαθητές να επιλέξουν ως προορισμό κάποια περιοχή της Ελλάδας, όπως είναι η Επίδαυρος ή κάποια άλλη περιοχή με αναγνωρισμένη αρχαιολογική αξία όπου θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις, οι οποίες θα οργανωθούν με συνεργασία των Υπουργείων Παιδείας και Πολιτισμού. Υποστηρίζει ότι η επιλογή του εκδρομικού μας προορισμού πρέπει να προκύψει από τη συνεργασία διεύθυνσης, μαθητών και δεκαπενταμελούς ενώ επισημαίνει την απροθυμία του Συλλόγου Καθηγητών να συνοδεύσουν τους μαθητές για ακόμη μια φορά στο νησί της Ρόδου.
Η φιλόλογος κ.Τάγια έχοντας πρόσφατη την εμπειρία της εφταήμερης , καθώς πέρυσι ήταν μια από τους συνοδούς καθηγητές, δηλώνει: « Η υπάρχουσα αντίληψη για την εφταήμερη εκδρομή πρέπει να αλλάξει. Οι εκδρομές έχουν μετατραπεί σε μέσο εκτόνωσης της έντασης των μαθητών που τους οδηγεί στην κατάχρηση. Επίσης, η μορφή που έχει αποκτήσει η εφταήμερη δεν βοηθά στην σύσφιξη των φιλικών σχέσεων των μαθητών, που είναι και μια από τις επιδιώξεις της»
Ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς Γ.Ελευθεριάδης προτείνει το νησί της Ρόδου γιατί, όπως αναφέρει ο ίδιος χαρακτηριστικά, «έχει ωραία κλαμπάκια αλλά και αρχαιολογικά μνημεία». Πιστεύει ότι ο προορισμός της εφταήμερης εκδρομής πρέπει να αποφασιστεί αποκλειστικά από το δεκαπενταμελές συμβούλιο.
Αντίθετα, η Λυκίδου Μέλανι, πρώτη σε ψήφους στις εκλογές του δεκαπενταμελούς συμβουλίου, υποστηρίζει ότι η περιοχή στην οποία θα διεξαχθεί η εκδρομή θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα ψηφοφορίας στην οποία θα συμμετάσχουν όλοι οι μαθητές της τρίτης τάξης. Η ίδια προτιμά το εσωτερικό καθώς πιστεύει ότι « Σ’ αυτή την εκδρομή μπορούμε να διασκεδάσουμε όλοι μαζί την τελευταία αυτή χρονιά στο σχολείο και να τη θυμόμαστε ως κάτι το ευχάριστο ».
Το εσωτερικό προτιμούν και άλλοι μαθητές για διαφορετικούς λόγους, όπως η Κ.Κυρίδου η οποία μας δηλώνει αυθόρμητα: «δεν έχω ταξιδέψει ακόμα στην Ελλάδα στο εξωτερικό θα πάω; Στην Ελλάδα θα διασκεδάσουμε περισσότερο.» Συμπληρώνει η Ν.Τσακιράκη «στο εξωτερικό δεν έχει νυχτερινή ζωή όπως τη θέλουμε εμείς.»
Ο Γ. Δημητριάδης ,επίσης μέλος του δεκαπενταμελούς, προτείνει το εξωτερικό. Δηλώνει στη 2ο λογία: « Οι εκδρομές στο εσωτερικό γίνονται σε συγκεκριμένες περιοχές π.χ στη Ρόδο όπου υπάρχει μεγάλη εκμετάλλευση χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Θα πρέπει με ψηφοφορία οι μαθητές να αποφασίσουν αν επιθυμούν εσωτερικό ή εξωτερικό και στη συνέχεια το δεκαπενταμελές να αποφασίσει την περιοχή».
Η ιδέα του εξωτερικόυ έχει και άλλους οπαδούς όπως τις μαθήτριες Ε.Κυριαζή και Ε.Τακά οι οποίες δίνουν την δική τους οπτική: «στο εξωτερικό θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε ,εκτός από την ξένη κουλτούρα και τον πολιτισμό, και έναν διαφορετικό τρόπο διασκέδασης .» «στην Ελλάδα οι εκδρομές έχουν χάσει τον εκπαιδευτικό τους χαρακτήρα και επιπλέον δεν διασκεδάζουν όλοι οι μαθητές με τον ίδιο τρόπο. Το προτιμότερο θα ήταν να πάμε κάπου όπου όλοι θα έχουμε τη δυνατότητα να διασκεδάσουμε με τον τρόπο που μας αρέσει .» προσθέτει η Ε.Δελτσίδου.
Υπέρ της ιδέας του εξωτερικού είναι και ο Χασάν Φουρκάν, μέλος του δεκαπενταμελούς ο οποίος όμως προσθέτει «θα πρέπει να γίνει ψηφοφορία και αν οι περισσότεροι μαθητές επιθυμούν την Ρόδο ή κάποιο άλλο μέρος της Ελλάδας τελικά να πάμε εκεί.»
Στους διαδρόμους ακούω και ουδέτερες απόψεις. «είτε εσωτερικό είτε εσωτερικό το ίδιο δεν είναι ; σημασία έχει να περάσουμε καλά.» λέει στη 2ο λογία η Ε.Κωνσταντινίδου.
Μήπως όντως μας απασχολεί υπερβολικά το μέρος της εκδρομής; Άλλωστε η περιοχή είναι αυτή που θα δημιουργήσει τις αναμνήσεις ή οι άνθρωποι; Από την περιοχή εξαρτάται η πολυαναφερόμενη διασκέδαση;
Τα συμπεράσματα δικά σας. Ίσως πάμε εδώ, ίσως πάμε εκεί ή και παραπέρα, ίσως ήδη πηγαίνουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ποιος ξέρει; Προς το παρόν κλείνω τα μάτια και λυποθυμώ…….
Deyterologia...On-Line
Το 2ο Λύκειο Κομοτηνής καινοτομεί για ακόμη μια φορά! Μετά από την πρωτοβουλία των υπεύθυνων καθηγητών Καραΐσκου, Καρακολίδη και Φωλιά, αλλά και την πολύτιμη βοήθεια του καθηγητή πληροφορικής Τσακιρούδη η σχολική μας εφημερίδα «Δευτερολογία» απέκτησε το δικό της blog. Τώρα βέβαια αν αυτή η είδηση δε σας κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση, τότε ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο.
Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Blog-σύντμηση του αγγλικού όρου weblog- είναι ένας διαδικτυακός τόπος-ιστοσελίδα ή τμήμα ιστοσελίδας-όπου οι χρήστες μπορούν να δημοσιεύσουν τις σκέψεις τους, τις απόψεις τους, σχόλια για την επικαιρότητα, κάτι που τους έκανε εντύπωση ή ακόμη και τα συναισθήματά τους, δηλαδή κάτι σαν ηλεκτρονικό ημερολόγιο. Ωστόσο το blog έχει αμφίδρομη λειτουργία, καθώς και άλλοι χρήστες μπορούν να το επισκεφθούν και να αντιπαραθέσουν τα δικά τους σχόλια, επισημάνσεις και παρατηρήσεις. Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για ένα «ανοιχτό» forum- διαδικτυακός τόπος συναντήσεων-που μπορεί να έχει είτε προσωπικό χαρακτήρα είτε να αποτελεί λειτουργικό μέσο πραγματοποίησης συζητήσεων σε πιο γενικά θέματα.
Συγκεκριμένα το blog της «ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑΣ» παρέχει στους επισκέπτες του τις εξής δυνατότητες:
• Ανάγνωση των θεμάτων της εφημερίδας που έχουν δημοσιευθεί, τα οποία προς δική σας διευκόλυνση είναι ομαδοποιημένα, ώστε να βρίσκεται εύκολα και άμεσα το θέμα που επιθυμείται!
• Δημοσίευση σχολιασμών πάνω στα αναρτημένα θέματα. Για να αναρτήσει κανείς ένα σχόλιο πρέπει να ακολουθήσει την παρακάτω πολύ απλή διαδικασία:
ΠΡΟΣΟΧΗ! Τα σχόλιά σας δε δημοσιεύονται αυτόματα, αλλά πρώτα ελέγχεται το περιεχόμενό τους από τον υπεύθυνο του blog. Γι’ αυτό φροντίστε, αν θέλετε να δείτε το σχόλιό σας δημοσιευμένο, αυτό να μη περιέχει υβριστικές λέξεις και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.
• Ανάγνωση ήδη δημοσιευμένων σχολίων
• Αποστολή κάποιου θέματος μέσω e-mail σε κάποιον φίλο σας
• Συμμετοχή σε δημοσκοπήσεις
Γι΄αυτό λοιπόν μη χάνετε καιρό…Πληκτρολογήστε ΤΩΡΑ “deyterologia.blogspot.com” και μπείτε στο νέο διαδικτυακό τόπο συνάντησης του 2ου Λυκείου!(Επιτέλους ένα μέρος που δεν υπάρχουν καθηγητές, μαθήματα και διαγωνίσματα…!)
Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2007
Η βιβλιοθήκη του σχολείου μας
Η βιβλιοθήκη του 2ου Ενιαίου Λυκείου η οποία υφίσταται πάνω από τέσσερις δεκαετίες, λειτουργεί ως δανειστική βιβλιοθήκη και μπορεί να εξυπηρετήσει το προσωπικό του σχολείου, μαθητές, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο της πόλης, σύμφωνα με όσα ορίζει το πάγιο διάταγμα που αφορά στη λειτουργία των σχολικών βιβλιοθηκών. Στόχος της είναι η ικανοποίηση των μαθητών για γνώση και διερεύνηση του πνευματικού ορίζοντα τους, όπως και η συμβολή της στη διευκόλυνση της διδασκαλίας των μαθητών, γιατί προσφέρει υλικό για μελέτη και επεξεργασία σε καθηγητές και μαθητές.
Το υλικό της αποτελείται από βιβλία διάφορων κατηγοριών όπως: φιλολογικά, ιστορικά, λογοτεχνικά, κοινωνιολογικά, ψυχολογικά, λαογραφικά, θεολογικά, μαθηματικά, φυσικής και χημείας-βιολογίας. Ακόμη, υπάρχουν εγκυκλοπαίδειες και περιοδικά φιλολογικού περιεχομένου και λογοτεχνικού χαρακτήρα. Επιπρόσθετα, το γνωστικό υλικό των βιβλίων,
ενισχύεται και από την ύπαρξη διαφανειών, βιντεοκασετών και CD.
Αρωγοί στην προσπάθεια του σχολείου μας για την ύπαρξη και την συνέχιση της, είναι διάφοροι εκδοτικοί οίκοι αλλά και ένας μεγάλος αριθμός πολιτών και σωματείων που με διάφορες δωρεές, προσφέρουν στο σχολείο βιβλία διαφόρου περιεχομένου, όπως επίσης και το ΥΠ.Ε.Π.Θ. που ενισχύει την βιβλιοθήκη σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Μαθητές με ζήλο για την γνώση και με πόθο για την καλλιέργεια της φαντασίας και της κρίσης τους, επισκέπτονται τον χώρο της βιβλιοθήκης για να γνωρίσουν το περιεχόμενο της και να δανειστούν βιβλία που τους ενδιαφέρουν. Επίσης, στο χώρο της υπάρχει δυνατότητα να γίνει παράδοση μαθήματος μετά από επιλογή του κατάλληλου υλικού που μπορεί να προσφέρει η βιβλιοθήκη. Καταληκτικά, ευελπιστούμε ότι στο μέλλον η προσέλευση των μαθητών στο χώρο της, θα είναι συχνότερη απ' ό,τι στο παρόν και η ενίσχυση από το Υπουργείο Παιδείας και αρμόδιους φορείς θα είναι μεγαλύτερη.
Υπεύθυνοι για τη λειτουργία της βιβλιοθήκης είναι ο κ. Γιώργος Χαραλαμπίδης και ο κ.Ανέστης Σταυρίδης. Ο χώρος της βιβλιοθήκης παραμένει ανοιχτός στις ώρες λειτουργίας του σχολείου.
Τέλος, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον κ. Χαραλαμπίδη για τις πληροφορίες που μας παρείχε.
Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2007
Βιβλιοθήκη Κομοτηνής
Διώροφο με ευρύχωρες αίθουσες όπου φυλάσσονται 14.000 βιβλία, ταξινομημένα σε κατηγορίες και είδη, και με μεγάλη αίθουσα αναγνωστηρίου. Αγοράσθηκε από τον Δήμο και αναπαλαιώθηκε. Από τα βιβλία ξεχωρίζουν εκείνα που αφορούν στην Ιστορία και στον Πολιτισμό της Θράκης και αποτελούν για όλους τους κατοίκους, και πιο πολύ για τους νέους και τις νέες, σημαντική πηγή γνώσης και πληροφοριών. Εκτός από τα βιβλία που αφορούν στη Θράκη, υπάρχουν και τόμοι ποικίλης επιστημονικής γνώσης, καθώς και συγγράμματα Φιλοσοφικά, Κοινωνιολογικά, Λαογραφικά και τόμοι βιβλίων Ελληνικής και Ξένης Λογοτεχνίας.
Εξ άλλου, με τη συνεργασία του Δήμου Κομοτηνής και της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Ροδόπης, λειτουργεί και Κινητή Βιβλιοθήκη, σε ειδικά διαμορφωμένο αυτοκίνητο, που σε τακτά χρονικά διαστήματα επι¬σκέπτεται κοινότητες και χωριά και εξυπηρετεί τις αναγνωστικές ανάγκες των κατοίκων, ιδίως των νέων σχολικής ηλικίας.
Λειτουργεί καθημερινά 7:00 - 14:00 και 17:00 - 20:00 εκτός Τετάρτης. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λειτουργεί μόνο πρωί 7:00 - 14:00. Εγγραφή δωρεάν.
Δυσκολίες παλιννοστούντων μαθητών
Κομοτηνή, πόλη όπου ζουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι, αποτέλεσε κυψέλη υποδοχής αρκετών χιλιάδων παλιννοστούντων Ελλήνων από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Σ' αυτήν την ελληνική γωνιά κατέφτασε και η οικογένεια μου με εμένα ήδη μικρό παιδί.
Πριν από έντεκα περίπου χρόνια η οικογένεια μου, όπως και χιλιάδες άλλες, μετανάστευσε στην Ελλάδα με την ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή. Η ιστορία μου μοιάζει με πολλές άλλες που ενώ από τη μια ντρέπομαι να αφηγηθώ, αφού υπάρχουν άτομα που πέρασαν μεγαλύτερες δυσκολίες, από την άλλη χαίρομαι που μου δίνεται αυτή η ευκαιρία. Από μικρή ακόμα ηλικία οι γονείς μου με έμαθαν να είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα. Δυστυχώς οι εμπειρίες μου επιβεβαιώνουν το τραγούδι του Καζαντζίδη «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος». Ενώ, λοιπόν, στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο πήγα στη Ρωσία, στο δημοτικό συνέχισα στην Ελλάδα. Δεν λέω, η αντιμετώπιση από τους μεγάλους ήταν φυσιολογική, τα παιδιά όμως με κορόιδευαν με κάθε ευκαιρία για το «παράξενο» επώνυμο μου και με έκαναν να νιώθω άσχημα! Στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που δυσκολευόμουνα να συνεννοηθώ, πέρασα δύσκολες καταστάσεις. Οι συμμαθητές μου, εκτός του ότι επαναλάμβαναν με εξευτελιστικό τρόπο τις φράσεις που έλεγα, αφού η προφορά μου ήταν περίεργη, μερικές φορές έφταναν στο σημείο να με φτύνουν ή να με χτυπούν για να γελάσουν! Στην πέμπτη και έκτη δημοτικού η κατάσταση ομαλοποιήθηκε- κάτι η ωριμότητα όλων, λίγο η συμβολή του δασκάλου, το πρόβλημα της προσαρμογής αντιμετωπίστηκε με ευνοϊκά για μένα αποτελέσματα.
Η αλήθεια είναι πως οι γονείς μου είχαν να αντιμετωπίσουν πολύ πιο σοβαρά προβλήματα, εύρεση κατοικίας και εργασίας, αναπλήρωση της γλωσσικής αδυναμίας. Οι γονείς μου, πολιτικός μηχανικός ο πατέρας μου και πτυχιούχος καθηγήτρια φυσικής. η μητέρα μου, αναγκάστηκαν να εργαστούν ως οικοδόμος και καθαρίστρια αντίστοιχα για πενιχρό μισθό και, παρόλα αυτά, φρόντισαν να μην στερήσουν σε μένα και στην αδερφή μου από καμιά γνώση (αγγλικά κ.τ.λ) και ευχαρίστηση. Ευτυχώς, όλα τώρα πάνε πολύ καλά.
Βέβαια, υπήρχε από τα αρχαία χρόνια κάποιος που θα 'πρεπε να τον είχαμε ακούσει...
«Ἓλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡµετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως µετέχοντας»
Ισοκράτης
(να ονομάζονται Έλληνες περισσότερο όσοι μετέχουν στη δική μας παιδεία, παρά όσοι έχουν την ίδια καταγωγή).
Η Θράκη μέσα από τη λογοτεχνία και τη γραμματεία
Στον Ορφισμό συναντούμε ιδέες, όπως η ατομική ευθύνη
των πράξεων του ανθρώπου, η αναζήτηση της σωτηρίας
του ανθρώπου μακριά από την υλιστική αθλιότητα της γήινης
ζωής και η ασύγκριτη ωραιότητα της ουράνιας ζωής.
ΘΡΑΚΩΝ ΑΣΜΑ Από τη Θράκη, βρε παιδιά, απ' τον Ορφέα εγείνη η πρώτη ψαλτοσυνη. Και της Μαρίτσας τα νερά την συραν γάλι γάλι ως κάτω στ' ακρογιάλι. Και την επήραν τα νησιά με την δική μας λύρα, την νιόπανδρη και χήρα. Κι’ αυτή πανδρεύθηκε ξανά και γέννησε στα ξένα τραγούδια ξακουσμένα. Γι’ αυτό το μέτωπο ψηλά, Θρακόπουλα καϋμένα, και ψάλλετε μ’ εμένα.! | ΘΡΑΚΩΝ ΑΣΜΑ Από τη Θράκη, βρε παιδιά, από την Πιερία εβγήκεν η Θρησκεία. Κι’ έσυραν αύραις του Θρακιά απ' την χρυσή της δάδα μια σπίθα στην Ελλάδα. Και την εσπείρανε κοντά στην παλαιάν Αθήνα, στην πρώτην Ελευσίνα. Κι’ εγείνη φως στα σκοτεινά κι’ εφάνηκ' εκεί κάτου ο Δίας κι’ η γενιά του. Γι’ αυτό, καθείς ας προσπαθά το φως να φέρη τώρα στην πρώτη του τη χώρα! |
Ο Διόνυσος, γιος του Δία και της Σεμέλης, της κόρης του βασιλιά της Θήβας Κάδμου, γεννήθηκε περιπετειώδους και ανατράφηκε από τις Νύμφες σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον γεμάτο δέντρα και πολύχρωμα λουλούδια. Ταξίδευε συνέχεια και επισκεπτόταν πολλές χώρες, για να μάθει στους ανθρώπους πώς να καλλιεργούν τα κλήματα και πώς να φτιάχνουν το κρασί. Δεν ταξίδευε μόνος του, τον ακολουθούσε ένα πολύβουο πλήθος από τις Μαινάδες, γυναίκες που χόρευαν με έξαλλο τρόπο, καθώς και ορισμένα παράξενα ανθρωπόμορφα ζώα, τους Σατύρους. Οι γιορτές που γίνονταν προς τιμή του ήταν ένα αδιάκοπο γλέντι, όπου όλοι μεθούσαν και τραγουδούσαν. Μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τον αγαπητό τους θεό. Ο Ορφισμός υπήρξε ένα γιγαντιαίο θρησκευτικό, φιλοσοφικό και μυσταγωγικό κίνημα, το οποίο αναπτύχθηκε στη Θράκη και στον ευρύτερο ελληνικό χώρο κατά τη δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Ο Ορφέας λέει ότι αρχικά υπήρχε το ύδωρ και η ύλη, από την οποία σχηματίστηκε η γη. Υποθέτει ως πρώτες αυτές τις δύο αρχές, το ύδωρ και την γη. Στον ορφισμό ο Χρόνος δεν είναι υλικό στοιχείο, αλλά μια νέα προκοσμική κατάσταση ενοποίησης των πάντων και μία νέα δημιουργική αρχή, από όπου προκύπτει πάλι ένας καινούργιος διαχωρισμός, συμβολιζόμενος με τα στοιχεία του Αιθέρα και του Χάους. Στον ορφισμό, επίσης, υπάρχει πολυμορφία και πολλαπλότητα θεών, παρόλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι η Ορφική θεολογία είναι στο βαθύτερο περιεχόμενο της ακραιφνώς μονοθεϊστική. Κι αυτό γιατί ο Ζευς δεν ήταν ένας ακόμα θεός ή έστω ο επικεφαλής των άλλων θεών, αλλά στην Ορφική θεολογία αποτελούσε την ονομαστική κάλυψη της ύπαρξης των πάντων, τόσο ως προς την ουσία τους όσο και ως προς τις δυνάμεις τους. Τέλος, στο θρησκευτικό αυτό κίνημα συναντούμε ιδέες, όπως η ατομική ευθύνη των πράξεων του ανθρώπου, η αναζήτηση της σωτηρίας του ανθρώπου μακριά από την υλιστική αθλιότητα της γήινης ζωής και η ασύγκριτη ωραιότητα της ουράνιας ζωής.
Συνεχίζεται...!
Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης
Το 1989 προωθήθηκε στο Συμβούλιο Ανώτατης Παιδείας (ΣΑΠ) σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την Ίδρυση Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης με εδρα την πόλη της Κομοτηνής, το οποίο εγκρίθηκε με το Προεδρικό Διάταγμα 304/94.
Η ίδρυση του νέου τμήματος φιλοδοξεί να καλύψει ένα κενό στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση στους τομείς της Κοινωνικής Πολιτικής/Διοίκησης και της Κοινωνικής Εργασίας. Ας σημειωθεί ότι είναι το πρώτο Τμήμα που λειτουργεί στη χώρα μας και παρέχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην Κοινωνική Εργασία, σε συνδυασμό μάλιστα με τα γνωστικά αντικείμενα της Κοινωνικής Πολιτικής και Διοίκησης.
Σύμφωνα με το ιδρυτικό Π.Δ. 304/94, το Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης εχει ως αποστολή:
• Να καλλιεργεί και να προάγει την επιστήμη της κοινωνικής διοίκησης, της κοινωνικής πολιτικής και της κοινωνικής εργασίας, με την ακαδημαϊκή και την εφαρμοσμένη διδασκαλία και έρευνα.
• Να παρέχει στους πτυχιούχους του τα απαραίτητα εφόδια που θα εξασφαλίσουν την άρτια κατάρτιση τους για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία.
· Να συμβάλλει στην εμπέδωση του αισθήματος κοινωνικής αλληλεγγύης και στη βελτίωση του επιπέδου των παρεχόμενων κοινωνικών υπηρεσιών.
• Να καταρτίζει στελέχη διοίκησης και προγραμματισμού με προσανατολισμό την κοινωνική διοίκηση και την κοινωνική εργασία, ικανά να σχεδιάζουν, να εφαρμόζουν και να αξιολογούν προγράμματα κοινωνικής πολιτικής.
Η έναρξη λειτουργίας του Τμήματος ορίστηκε για το ακαδημαϊκό έτος 1996-97 με την εισαγωγή των πρώτων ογδόντα (80) φοιτητών από την τέταρτη δέσμη των πανελλαδικών εξετάσεων.
Οι βάσεις εισαγωγής της σχολής από το 2000 είναι: 2000:14695, 2001:12508, 2002:11544, 2003:12031, 2004:11804, 2005:11721, 2006:12354.
Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2007
Τμήμα Ιστορίας & Εθνολογίας
Το Τμήμα ιδρύθηκε το 1990 και άρχισε να λειτουργεί το ακαδημαϊκό έτος 1991-1992. Δέχεται κάθε έτος 200 περίπου φοιτητές.
Σκοπός του Τμήματος είναι:
• Να ερευνά την ιστορική πορεία των λαών της ανθρωπότητας, από την καταγωγή τους ως σήμερα, καθώς και τους παράγο¬ντες που την επηρεάζουν.
• Να μελετά τους χαρακτηριστικούς τρό¬πους συγκρότησης σε ομάδες του ανθρωπίνου είδους, ιδιαίτερα δε των λαών χωρίς γραφή.
• Να μελετά τη συμπεριφορά και τις εκδηλώσεις του πνευματικού, κοινωνικού και ηθικού βίου των λαών, καθώς και το λαϊκό πολιτισμό.
• Να παρέχει στους πτυχιούχους του την απαραίτητη θεωρητική και πρακτική κατάρτιση για την επιστημονική και επαγγελματική τους σταδιοδρομία και εξέλιξη.
Οι προπτυχιακές σπουδές διαρκούν τέσσερα (4) χρόνια και χωρίζονται σε οκτώ (8) ακα¬δημαϊκά εξάμηνα. Στα τέσσερα (4) πρώτα εξάμηνα τα μαθήματα είναι κοινά, ενώ στα επόμενα τέσσερα (4) διαφέρουν, ανάλογα με την κατεύθυνση (Ιστορίας ή Εθνολογίας) που επιλέγουν να ακολουθήσουν οι φοιτητές. Κατά τη διάρκεια των σπουδών τους οι φοιτη¬τές υποχρεούνται να εξεταστούν επιτυχώς σε 48 μαθήματα. Το Τμήμα χορηγεί ενιαίο πτυχίο με επιμέρους ειδίκευση στην Ιστορία ή στην Εθνολογία.
Στο Τμήμα λειτουργεί Βιβλιοθήκη και Αναγνωστήριο. Η Βιβλιοθήκη διαθέτει 117 τίτλους ελληνικών και 138 τίτλους ξένων περιοδικών, 14.800 τόμους βιβλίων και συλλογή σπανίων βιβλίων που αριθμεί 1.000 και πλέον τόμους. Οι βάσεις εισαγωγής της σχολής από το 2000 είναι: 2000:15415, 2001:12834, 2002:11826, 2003:12209, 2004:11962, 2005:11837, 2006: 12643
Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007
ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ... ΣΕ ΣΩΜΑ ΟΜΩΣ ΑΓΥΜΝΑΣΤΟ!
Ανάμεσα στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη τα σημερινά Ελληνόπουλα αποτελούν τους μαθητές – είλωτες, αφού έρχονται πρώτα στο διάβασμα με περίπου 45 ώρες μελέτη την εβδομάδα, σχεδόν τις μισές από αυτές των Ευρωπαίων! Έρχονται όμως τελευταία στη δημιουργική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου και στις ευκαιρίες που τους παρέχονται για άθληση, άρα και για την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Σύμφωνα με στατιστικές μελέτες οι ώρες της άθλησης μεταξύ του 1998 και του 2005 καταλάμβαναν σχεδόν το 3,5% του διδακτικού χρόνου στα σχολεία. Ποσοστό εξωφρενικά χαμηλό, αν λάβουμε υπόψη πως οι συνομήλικοι Ευρωπαίοι μαθητές αφιερώνουν δύο περίπου ώρες την ημέρα σε αθλητικές δραστηριότητες. Οι απαιτήσεις της κοινωνίας είναι πολυάριθμες, όπως και ”τα βάρη“ του σημερινού μαθητή, που διδάσκεται πέντε περίπου ώρες μαθηματικά την εβδομάδα και μία μόλις ώρα Φυσική Αγωγή. Αναμφίβολα τα Μαθηματικά, η Φυσική, τα Αρχαία είναι αναγκαία και απαραίτητα για την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου, μπορεί όμως κάποιος να ισχυριστεί πως η άθληση δεν είναι απαραίτητο στοιχείο της ζωής; Αν οι νέοι δε μάθουν να αθλούνται, τότε πώς περιμένουμε να έχουν υγιή νου, πώς περιμένουμε να ξεφύγουν από τη μάστιγα των ναρκωτικών και των άλλων σημερινών προβλημάτων; Για το λόγο αυτό, το σχολείο, ως χώρος πολιτισμού και διαμόρφωσης συνειδήσεων, καθίσταται υπεύθυνο για την επίτευξη τόσο της γνωστικής πληρότητας των μαθητών του, όσο και της ψυχοσωματικής τους ισορροπίας.
Τα οφέλη του αθλητισμού είναι αδιαμφισβήτητα: εξασφαλίζει πρώτα και κύρια την ισορροπία και την υγεία του σώματος, τη βελτίωση των ζωτικών λειτουργιών του και την ενίσχυση της ανθεκτικότητάς του. Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η συμβολή των ομαδικών αθλημάτων σε αυτό, αφού ο νέος εντάσσεται σε μια ομάδα, συντονίζεται, συνεργάζεται, αλλά και ψυχαγωγείται.
Το βασικό είναι να γίνει κατανοητό ότι ο αθλητισμός έχει ως κύριο σκοπό τη βελτίωση της υγείας και την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου του ανθρώπου. Μέσω της φυσικής αγωγής στα σχολεία οι μαθητές θα διδαχθούν ολοκληρωμένα όλα τα αθλήματα, με την καλύτερη δυνατή τεχνική και ασφάλεια, ενώ θα έχουν επαρκή γνώση για την ευεργετική επίδραση της άσκησης, υιοθετώντας έτσι έναν μη καθιστικό τρόπο ζωής. Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής οφείλει δηλαδή να αναβαθμιστεί και να συμβαδίσει με τις άλλες χώρες, αφού ο ρόλος του είναι άκρως σημαντικός: η σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων στην υιοθέτηση υγιεινού προτύπου διαβίωσης.
Ο αθλητισμός είναι λοιπόν ζήτημα παιδείας και πλατιά αναγκαιότητα. Βασική οπότε υποχρέωση του κράτους είναι η προώθησή του, κυρίως μέσω της εκπαίδευσης. Έτσι θα διασφαλιστεί ο πρωταρχικός της ρόλος, η βελτίωση της ποιότητας ζωής.
Η παιδεία σε αναβρασμό
Παρακολουθώντας με αγωνία τις τελευταίες εξελίξεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, θα θέλαμε να ξεκινήσει ένας διάλογος για τα φλέγοντα αυτά θέματα και να δώσουμε βήμα λόγου στους συμμαθητές μας να εκφράσουν τις απόψεις τους. Η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει με άξονες κυρίως τα παρακάτω ερωτήματα:
- Ποια είναι η γνώμη σας για το πανεπιστημιακό άσυλο; Πρέπει να γίνονται παρεμβάσεις από τις Αρχές στο χώρο του Πανεπιστημίου και σε ποιες περιπτώσεις;
- Είστε σύμφωνοι με την αναθεώρηση του Συντάγματος και συγκεκριμένα με το άρθρο 16;
- Θεωρείτε σωστό μέσο αντίδρασης τις καταλήψεις από μαθητές και φοιτητές και τις απεργίες από τους καθηγητές;
- Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζονται οι οικονομικές ατασθαλίες (π.χ κατάχρηση χρημάτων);
- Θεωρείτε σωστή την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Τι αντίκτυπο πιστεύετε ότι θα’ χει αυτό στα οικονομικά της ελληνικής οικογένειας;
Φυσικά, οποιοσδήποτε άλλος προβληματισμός πέρα από τα ερωτήματα αυτά για τα θέματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης είναι ευπρόσδεκτος.
Ειρήνη Κυριαζή
Γιώργος Καραγκιουλμέζης
Συνεχίζεται...!Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2007
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ : ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Η γλώσσα είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία του πολιτισμού του ανθρώπου. Είναι ο κώδικας επικοινωνίας το μοναδικό μέσο για να εκφράσουμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις απόψεις μας. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στις γλώσσες. Ανάλογα με τις ανάγκες και τον τρόπο ζωής μιας κοινωνίας διαφοροποιείται και η γλώσσα κάθε πολιτισμού. Για παράδειγμα, αν και υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα στον ελληνικό και τουρκικό πολιτισμό, υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στις δύο γλώσσες. Αν και υπάρχουν ομοιότητες λόγω γλωσσικής επαφής, υπάρχουν και διαφορές ελληνικών και τουρκικών λόγω διαφορετικής καταγωγής των γλωσσών αυτών (ινδοευρωπαϊκή η ελληνική, ουραλοαλταϊκή η τουρκική). Γι’ αυτό το λόγο, λοιπόν, πολλές φορές παρατηρείται το φαινόμενο να αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες οι μαθητές που δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την ελληνική. Σαλήμ Οζγέ
Για να καταλάβουν όλοι αυτό το πρόβλημα, είναι εύλογο να αναφέρουμε ορισμένες περιπτώσεις με τις διαφορές της τουρκικής και της ελληνικής γλώσσας.
Πρώτα απ’ όλα εκτός από τις διαφορές στο αλφάβητο και τους φθόγγους, υπάρχουν κι άλλες διαφορές ανάμεσα στις δύο γλώσσες. Μια απ’ αυτές είναι η απουσία του άρθρου και του γένους των λέξεων. Για παράδειγμα, ενώ στα ελληνικά υπάρχουν τρία γένη για τα ουσιαστικά (αρσενικό, θηλυκό, ουδέτερο), στα τουρκικά δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, το ίδιο συμβαίνει και για τα άρθρα, δηλαδή δεν χρησιμοποιούνται καθόλου τα άρθρα. Επίσης απουσιάζουν τα ρήματα «είμαι» και «έχω», όπως τα ξέρουμε στα ελληνικά. Αυτά τα δύο ρήματα, αν και χρησιμοποιούνται στα τουρκικά, δεν κλίνονται όπως στα τουρκικά και λειτουργούν ως απρόσωπα. Σημαντικό ρόλο στα τουρκικά παίζει και η θέση του ρήματος στην πρόταση, ανάλογα δηλαδή με τη θέση που θα πάρει το ρήμα μέσα στην πρόταση αλλάζει και το νόημα της πρότασης. Το νόημα δηλαδή παράγεται από την αυστηρή σειρά των λέξεων στην πρόταση, σε αντίθεση με τα ελληνικά. Στα τουρκικά πρώτα μπαίνει το υποκείμενο της πρότασης μετά το αντικείμενο και τελευταίο το ρήμα. Επιπλέον, υπάρχει ιδιαίτερη και συγκολλητική διαμόρφωση του ρήματος, ενώ παρατηρείται και απουσία συνδέσμων. Για όλες αυτές τις διαφορές, λοιπόν, τα παιδιά και γενικότερα όσοι δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την ελληνική, αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα, για να εκφράσουν τον εαυτό τους, τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους.
Για να αντιμετωπιστούν αυτές οι δυσκολίες, οι νέοι πρέπει να έρχονται σε επαφή με τα ελληνικά από την παιδική ηλικία. Ένα τέτοιο μέσο επαφής μπορεί να είναι το βιβλίο. Διαβάζοντας διάφορα βιβλία αλλά και βλέποντας ελληνική τηλεόραση, τα παιδιά μπορούν να βελτιώσουν τη γλώσσα, την προφορά, αλλά και να πλουτίσουν το λεξιλόγιό τους. Θα βοηθήσει πολύ στη βελτίωση της γλωσσικής ικανότητας των νέων στα ελληνικά οι διαπροσωπικές σχέσεις με νέους που έχουν μητρική γλώσσα την ελληνική. Ίσως η σημαντικότερη λύση θα ήταν η βελτίωση της εκπαίδευσης στα μειονοτικά δημοτικά σχολεία. Είναι φανερό ότι κοντά στα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο σχολείο τους, υπάρχει ένα πρόβλημα στο σύστημα που ίσως ενισχύεται και από την αδιαφορία των δασκάλων. Τα παιδιά δηλαδή δε μαθαίνουν με τον καλύτερο τρόπο τα ελληνικά στο δημοτικό και αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όχι μόνο στα μαθήματα αλλά και γενικότερα στη ζωή τους.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο δρόμος για να μάθει κανείς μια άλλη γλώσσα περνάει από το να ξέρει με τον καλύτερο τρόπο την μητρική του γλώσσα.
Σουλεϊμάν Χασάν Σεμά
Η Θράκη στο στο πέρασμα των αιώνων μέσα από τη γραμματεία και τη λογοτεχνία
Ξεκινάμε με το πρώτο φύλλο της νέας σχολικής χρονιάς μια μικρή περιδιάβαση στην Αρχαία, Μεσαιωνική και Νεοελληνική Γραμματεία και Λογοτεχνία, εστιάζοντας την προσοχή μας στη Θράκη και τους κατοίκους της. Εξετάζουμε τον όρο Θράκη ως ενιαίο χώρο, καθώς στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου διαχωρίστηκε οριστικά, όταν η Βόρεια Θράκη ή Ανατολική Ρωμυλία περιήλθε στη Βουλγαρία, η Ανατολική Θράκη προσαρτήθηκε στην Τουρκία και η Δυτική Θράκη ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Στόχος μας είναι να γνωρίσουμε τον τόπο αυτό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και να αγαπήσουμε πραγματικά τη Θράκη· γιατί μόνο αν γνωρίσουμε τον τόπο μας, μπορούμε να τον αγαπήσουμε. Η ματιά μας θα διαπεράσει όχι μόνο Θρακιώτες συγγραφείς, αλλά και οποιονδήποτε άλλο έχει να κομίσει ενδιαφέροντα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία για τη Θράκη. Άποψη της Ανατολικής Θράκης. Διακρίνεται η πατρίδα του Βιζυηνού, η Βιζύη, το Σαμάκοβο, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Ραιδεστός και άλλες πόλεις και χωριά. Σύμφωνα με το πέμπτο βιβλίο (Τερψιχόρη) του Ηροδότου, οι Θράκες είναι το πιο μεγάλο στον κόσμο ύστερα, βέβαια, από τους Ινδούς. Αν ήταν ενωμένοι, αναφέρει ο «πατέρας της Ιστορίας», θα ήταν ακαταμάχητοι και από όλα τα έθνη ισχυρότεροι. Ωστόσο, κάθε φυλή ζει χωριστά, έχουν πολλά ονόματα, κρατούν όμως τις ίδιες συνήθειες. Συγκεκριμένα, για όποιον έρχεται ή φεύγει από τη ζωή κάνουν τα εξής: θρηνεί όλη η οικογένεια γύρω από το νεογέννητο παιδί για τις συμφορές που μέλλεται να δοκιμάσει και χαρούμενοι θάβουν με χωρατά αυτόν που πέθανε, γιατί γλίτωσε από τα βάσανα της ζωής. Σε κάποιες φυλές οι άντρες έχουν πολλές γυναίκες και αυτή που αγαπούσε ο άντρας πιο πολύ τον ακολουθεί ζωντανή στον τάφο, έθιμο βασισμένο στην αντίληψη ότι ο πεθαμένος θέλει να έχει στον Κάτω κόσμο ό,τι αγαπούσε και στη ζωή. Αντιμετωπίζουν με φιλελεύθερο πνεύμα τις σχέσεις των κοριτσιών και συνήθιζαν να έχουν στο σώμα τους στάμπες με βελονισμό (τατουάζ), σημάδι ότι ανήκαν σε οικογένεια ευγενών, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα αυτή η συνήθεια ήταν χαρακτηριστικό των περιφρονημένων. Αγαπούσαν να ζουν από τον πόλεμο και το πλιάτσικο, λέει ο Ηρόδοτος, και λάτρευαν μόνο τον Άρη, τον Διόνυσο και την Άρτεμη. Οι άρχοντες λάτρευαν και τον Ερμή, περισσότερο από τους άλλους θεούς, και ορκίζονταν στο όνομά του. Η τάξη αυτή είχε διαφορετικά νεκρικά έθιμα: εξέθεταν τον νεκρό τρεις μέρες, θυσίαζαν ζώα, έτρωγαν, έπιναν και θρηνούσαν. Έπειτα έθαβαν τον νεκρό είτε παραχώνοντάς τον στη γη είτε καίγοντας το σώμα του, συσσώρευαν χώμα πάνω του και οργάνωναν κάθε λογής αγώνες με μεγάλα βραβεία. Δημήτρης Ναλμπάντης Στο έργο «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Γεωργίου Βιζυηνού τα γεγονότα της αφήγησης τοποθετούνται στα τέλη του 1859, όταν ο συγγραφέας ήταν δέκα χρονών. Δίπλα στο κεντρικό θέμα που είναι τα φανταστικά ταξίδια του παππού του και το μοναδικό πραγματικό στον άλλο κόσμο, περιγράφεται ο τόπος, οι συνθήκες ζωής, η νοοτροπία, τα ήθη και έθιμα, οι παραδόσεις, οι ασχολίες των ανθρώπων της ιδιαίτερης πατρίδας του συγγραφέα, της Βιζύης, και γενικότερα της Θράκης. Συγκεκριμένα, παρακολουθούμε εικόνες από τη σκληρή ζωή παιδιών της επαρχίας που στέλνονται να εργαστούν δίπλα σε έναν τεχνίτη στην Πόλη και να μάθουν την τέχνη αυτή («η τέχνη είναι χρυσό βραχιόλι»). Βλέπουμε τους πατριώτες του συγγραφέα να εξημερώνουν ταύρους, να χρησιμοποιούν άλογα ως μέσα μεταφοράς, να έχουν αγελάδες, πρόβατα, μελίσσια. Ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες, καλλιεργούσαν σιτηρά, αμπέλια και λαχανόκηπους και για τη μεταφορά των προϊόντων τους είχαν άμαξες. Στα σπίτια τους όπου υπήρχε αυλή, στάβλος, ορνιθαριό(κοτέτσι), πλακόστρωτο καταγώγι, κελάρι, σάλα και δωμάτια, επικρατούσε καθαριότητα και τάξη στην τοποθέτηση κάθε οικιακού σκεύους. Οι γυναίκες φορούσαν καθημερινά «χαλέντζες», δηλαδή ψηλοτάκουνα τσόκαρα και μια από τις δουλειές τους ήταν το τύλιγμα νήματος στο γλιτήρι ή τυλιγάδι. Οι άντρες φορούσαν λευκό πολύπτυχο σώβρακο για παντελόνι και πουκάμισο με φαρδιά κεντητά μανίκια, πολύγυρη κόκκινη ζώνη στη μέση και κουλουροειδή «σερβέτα» στο μέτωπο. Επίσης τσόχινο σαλιβάρι, αλλά αυτό μόνο στις γιορτές. Οι συντοπίτες του Βιζυηνού έκαναν ταξίδια σε γειτονικές πόλεις, Ραιδεστό, Σηλυβρία, Σαρακηνού, Μήδεια, αλλά και στους Αγίους Τόπους. Συνήθιζαν να εξομολογούνται σε πνευματικό, να ζητούν συγχώρεση από τους συγχωριανούς τους, να τακτοποιούν τα κληρονομικά τους, πριν ξεκινήσουν για μεγάλο ταξίδι και προσκύνημα στους Αγίους Τόπους. Βέβαια, και οι ίδιοι ως οικοδεσπότες ήταν φιλόξενοι. - Αμ’ τί, παππού; Κορίτσι ήσουνα; - Πές πώς ήμουνα κορίτσι, ψυχή μου, είπεν ο παππούς μέ τό θλιβερόν του μειδίαμα, αφού κ’ εγώ τό θαρρούσα πώς ήμουνα, κι ο κόσμος τό επίστευεν. Αι λέξεις μοι ενεποίησαν παράξενον εντύπωσιν. Ο παππούς εκράτει εις τάς χείρας του γυναικείον εργόχειρον· και - μ’ όλον τό λεβέντικόν του ανάστημα - το επιμελώς εξουρισμένον πρόσωπον, ο φιλάρεσκως επί των ορίων τού άνω χείλους ψαλιδισμένος μύσταξ, η όλη έκφρασις μοί εφάνη την στιγμήν εκείνην ενέχουσα πολύ το θηλυπρεπές καί γυναικείον. - Γιατί παππού; - Γιατί, κάθε λίγο καί πολύ, είπεν ο παππούς ολοέν σκυθρωπότερος, έβγαινε, ψυχή μου, το Γιανιτσαριό - κάτι μεγάλοι και φοβεροί Τουρκαλάδες, μέ τ’ αψηλά τα «καβούκια», μέ τά κόκκινα καβάδια, κ’ εγύριζαν αρματομένοι στά χωριά, μέ τόν «ιμάμην» έμπρός μέ τόν «τσελάτη» καταπόδι, κ’ εμάζωναν τά ευμορφότερα χριστιανόπαιδια, ψυχή μου, καί τά τούρκευαν. […] Εύη Κωνσταντινίδου Β2 Στο διήγημα «Το αμάρτημα της μητρός μου» παρατηρούμε πολλές ασθένειες, που οφείλονται σε φυσικά αίτια, να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά ή όχι είτε από ανίδεες γριές με βότανα είτε από δήθεν μορφωμένους ή μυστηριώδεις κοσμογυρισμένους είτε από κοινούς και επιτήδειους απατεώνες και αγύρτες, οι οποίοι ασκούν με πειστικότητα το επάγγελμα του δήθεν αναγνωρισμένου γιατρού. Κάποιες ασθένειες θεραπεύονται τυχαία ή επειδή κάνουν τον κύκλο τους, άλλες όμως παρατείνονται ανεξήγητα· αυτές οφείλονται, κατά τη λαϊκή αντίληψη, σε υπερφυσικά αίτια και στην επίδραση υπερβατικών δυνάμεων του κακού, και κυρίως του σατανά («ξωτικό»)· γι’ αυτό για τη θεραπεία ή τουλάχιστον την ανακούφιση μιας ασθένειας που δεν εννοεί να υποχωρήσει από μόνη της ούτε με τους συνηθισμένους τρόπους αντιμετώπισης, χρησιμοποιούν τα ανάλογα υπερβατικά μέσα: διάφορες μαγγανείες και μαγείες (γητείες, μαγικά φυλαχτά, μαγικές προσευχές), με τα οποία απευθύνονται οι άνθρωποι στις αόρατες δυνάμεις του σκότους μέσα στο κλίμα των λαϊκών δοξασιών, των δεισιδαιμονιών και της μαγείας· χρησιμοποιούνται ωστόσο και μέσα χριστιανικά: η ανάγνωση κατάλληλων εξορκισμών και ευχών από τους ιερείς, η χρήση φυλαχτών που αποτρέπει το κακό, η τέλεση αγιασμών ή η κατάποση αγιασμού από τον ασθενή. - Μή φοβείσαι, παιδάκι μου, μέ είπε μυστηριωδώς, είναι τά φορέματα του πατρός σου. Έλα, παρακάλεσέ τον καί σύ νά έλθη νά γιατρέψει τό Αννιώ μας. Καί μέ έβαλε νά γονατίσω πλησίον της.» Στη Θράκη του Βιζυηνού συναντάμε και μοιρολόγια. Ο συνθέτης είναι άντρας, σε αντίθεση με άλλες περιοχές, τσιγγάνος και συνθέτει το μοιρολόι όχι την ημέρα της κηδείας, αλλά αφού έχει περάσει καιρός από το θάνατο και την ταφή του νεκρού. Το θρηνητικό αυτό τραγούδι δεν το τραγουδά ο ίδιος, αλλά το διδάσκει στη χήρα του νεκρού, για να το τραγουδήσει εκείνη σε στιγμές που τον θυμάται και θέλει να τον θρηνήσει. Ειρήνη Ασίκη Ο «Μοσκώβ – Σελήμ» είναι ένα ηθογραφικό διήγημα και μέσα σ’ αυτό εντοπίζουμε ήθη, έθιμα, παραδόσεις και συνήθειες του τουρκικού και του ρωσικού λαού. Ο ήρωας είναι ένας κατατρεγμένος Τούρκος, ο οποίος αφηγείται τις πίκρες της ζωής του· γι’ αυτό το λόγο είναι αντικείμενο μελέτης του Βιζυηνού και στο πρόσωπο του ήρωα τιμά τον άνθρωπο ανεξαρτήτως φυλής και έθνους. Ο Μοσκώβ – Σελήμ στιγματίστηκε από την αδιαφορία του πατέρα του, η μητέρα του τον έντυνε κορίτσι, για να παρηγορείται από την απιστία του άντρα της, γνώρισε δύσκολες μέρες στον στρατό, όπου πήγε στη θέση του αδερφού του, τον κυνήγησαν για την φυγάδευση του αδερφού του και στο τέλος εγκαταστάθηκε στην Καϊνάρτζα της Ανατολικής Θράκης, περιμένοντας τους Ρώσους (έτσι του δόθηκε και το παρωνύμιο «Μοσκώβ»), οι οποίοι του φέρθηκαν καλύτερα από τους συμπατριώτες του, όταν τον κρατούσαν αιχμάλωτο. Έτσι στο διήγημα βλέπουμε ότι: Ειρήνη Κυριαζή B2
Τη γοητεία της περιοχής αυτής, λοιπόν, που αποτέλεσε πατρίδα της μυθικής γυναικείας πολεμικής φυλής των Αμαζόνων, κοιτίδα νέων θεοτήτων, χώρο για την τέλεση των φημισμένων Καβείριων μυστηρίων, πατρίδα του Ορφέα, του Δημόκριτου, του Πρωταγόρα, του Βιζυηνού , του Βάρναλη, των Καραθεοδωρήδων και τόσων άλλων σημαντικών ανθρώπων, θα θέλαμε να μοιραστούμε μαζί σας, ξεκινώντας από τον Ηρόδοτο και τρία από τα διηγήματα του Βιζυηνού.
Κωνσταντίνος Νικολακάκης
Μαρίνα Κοκοζίδου
Λαμπρινή Τσιφτσή
Εκείνο που είναι ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο είναι ότι οι μάνες Ελληνίδες – Θρακιώτισσες (προγιαγιάδες του Βιζυηνού) παρακαλούσαν την Παναγιά να γεννήσουν κορίτσι, και όχι αγόρι, για να μην το πάρουν οι Τούρκοι Γενίτσαρο. Αυτοί με ψηλά σκουφιά και κόκκινους χιτώνες γύριζαν αρματωμένοι στα χωριά και μάζευαν χριστιανόπουλα, για να τα τουρκέψουν και να τα στρέψουν αργότερα εναντίον των δικών τους. Γι’ αυτό οι Έλληνες μεταμφίεζαν τα αγόρια σε κορίτσια μέχρι τα δέκα τους χρόνια, τα φώναζαν με γυναικεία ονόματα και μετά τα δέκα τα κούρευαν και τα πάντρευαν, επειδή οι Οθωμανοί δεν παίρνανε παντρεμένους. Μάλιστα, οι άντρες έπλεκαν με βελόνια κάλτσες και άλλα εργόχειρα, κατάλοιπο της ζωής τους ως κορίτσια. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το διήγημα:
«…Ο παππούς ανέλαβε πάλιν το εργόχειρόν του· θλιβερόν μειδίαμα εκάθητο επί των χειλέων του.
[…]
Γι’ αυτό, εξηκολούθησεν έπειτα, όταν εγεννήθηκα έγώ, ψυχή μου, καί μ’ εβάφτισαν, μέ έβγαλαν «Γεωργιά»· πού θά πή, μού έδωκαν θηλυκόν όνομα, καθώς έβγαζαν τότε Κωνσταντινιά, καί Θανασία και Δημήτρω - όλα αρσενικά παιδιά, ψυχή μου, μέ θηλυκόν όνομα - Καί μαζί μέ τό όνομα, μ’ εφόρεσαν και κοριτσίστικα ρούχα.
Τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η λεκανομαντεία, εξελιγμένη και μεταγενέστερη μορφή υδρομαντείας. Το βασικότερο στοιχείο είναι η χρήση της λεκάνης, μέσα στην οποία τοποθετούσαν νερό, πολύ σπάνια λάδι. Η τελετουργία περιλάμβανε ανακάλημα νεκρού, θυμίαμα καθώς και τα αναμμένα κεριά, στοιχεία που τα παρακολουθούμε και στο εν λόγω διήγημα του Βιζυηνού:
«Τότε ευρέθην ενώπιον παραδόξου σκηνής.
Η ασθενής ανέπνεε βαρέως, όπως πάντοτε. Πλησίον αυτής ήτο τοποθετημένη ανδρική ενδυμασία, καθ’ ήν τάξιν φορείται. Δεξιόθεν σκαμνίον σκεπασμένον μέ μαύρο ύφασμα, επί τού οποίου υπήρχε σκεύος πλήρες ύδατος και εκατέρωθεν δύο λαμπάδες αναμμέναι. Η μήτηρ μου γονυπετής εθυμίαζε τ’ αντικείμενα ταύτα προσέχουσα επί τής επιφανείας τού ύδατος.
Φαίνεται ότι εκιτρίνισα από τόν φόβον μου. Διότι ως με είδεν, έσπευσε νά μέ καθησυχάση.
Τέλος συναντάμε στο ίδιο διήγημα και μια περίπτωση υιοθεσίας, η οποία συνοδεύεται από μια ολόκληρη τελετουργία. Ο ιερέας μπροστά στην εικόνα του Χριστού, μπροστά στους φυσικούς γονείς και όλο το εκκλησίασμα παραδίδει το παιδί στη θετή μητέρα, αφού η τελευταία υποσχεθεί ότι θα το αγαπήσει και θα το αναθρέψει, σαν να ήταν φυσικό της παιδί. Μετά το θρησκευτικό δρώμενο αρχίζει το λαϊκό. Μια πομπή με τους συγγενείς των γονιών του παιδιού (φυσικών και θετών) και επικεφαλής τον πρωτόγερο του χωριού πηγαίνουν στο σπίτι της νέας μητέρας και εκεί ο πρωτόγερος ζητά και παίρνει τη διαβεβαίωση απ’ όλους ότι κανένας δε θα διεκδικήσει το παιδί από τη νέα του μητέρα. Οι φυσικοί φιλούν και αποχαιρετούν το παιδί τους και φεύγουν με τους άλλους συγγενείς τους, ενώ οι συγγενείς της νέας οικογένειας του παιδιού μπαίνουν στο σπίτι μαζί με τον πρωτόγερο και ευωχούνται.
Γιώργος Καραγκιουλμέζης B2
Σοφία Μενοπούλου B3
